Untitled

सब कुछ पता होकर पुछना गवारा नहीं मुझसे मेरी जान मांगना गवारा नही
वो क्या जाने दर्दे दिल के शिकवे को हम उन्ही मैं अपना जहां बुनते रहे

मुकद्दर मैं क्या है क्या नही किसे पता
ना जानने की कोशिश है ना पाने की आस है
मुझे तो बस जिंदगी जी भरले जीना है
राह पे चलना है
मंजिल किसे पता… कहाँ लेख जाये….

 

मेरी जिंदगी में खुशियां तेरे बहाने से है….

आधी तुझे सताने से है, आधी तुझे मनाने से है ।

प्रवर्ग: Uncategorized

प्रश्न

प्रश्न प्रश्न नुसतेच प्रश्न
सकाळी प्रश्न रात्री प्रश्न
दिवसभर प्रश्नच प्रश्न

हे करु का ? ते करु?
इथ जाऊ का तिथे जाऊ ?
काय चुक काय बरोबर
माहिती नाही मला काही

प्रश्न प्रश्न प्रश्नांचे मोठे भांडार
समोर मला दिसते
उत्तरासाठी मन सैरावैरा धावते

प्रत्येक प्रश्न माझ्यासमोर हसत उभा राहतो
माझे उत्तर काय? हे विचारत राहतो
हसणा-या या प्रश्नांची मला भिती वाटते
चुकीच्या उत्तराची धास्ती वाटते

म्हणून माझ्या प्रश्नांना उत्तर मिळत नाही
प्रश्न माझ्यासमोरचे संपत नाही
जुन्या प्रश्नाचे उत्तर मिळेपर्यंत
नविन प्रश्न उभा राहतो.

प्रवर्ग: Uncategorized

सकाळची वेळ

आज सकाळी नाही पहाटे खूप लवकर जाग आली. अहो लवकर म्हणजे पहाटे ५.०० वाजता ! खूप प्रयत्न करुनपण झोप लागत नव्हती म्हणून उठलो. आता ५ वाजता उठून काय करायचे ह्या विचारात होतो. इंजिनियरींगला असताना PL मध्ये पहाटे २ वाजता उठून अभ्यास केला होता मी. तसेच शेवट्या सेमिस्टरला प्रोजेक्ट पूर्ण करण्यासाठीपण मी पहाटे लवकर उठत होतो. माझे हे असेच आहे. सगळे Software Engineer रात्र-रात्र जागतात पण मला रात्री जागताच येत नाही किंवा रात्री जागुन काम होत नाही. पहाटे लवकर उठले की माझी सर्व कामे फटाफट होतात. बरं विषयांतर भरपूर झाले.

तर आता सकाळी ५ वाजता उठुन काय करायचे या विचारात असतानाच काहीतरी वाचण्याची लहर आली. शेवटी Computer Engineer म्हणल्यावर Java Programming चे पुस्तक काढून वाचत बसलो. खरं अभ्यासाचे टेंशन नसताना वाचलेले सगळे चांगले लक्षात राहते हे आज मला कळाले. ते जुने दिवस आठवले, रात्र-रात्र जागून केलेला अभ्यास आठवला.

आता जुन्या दिवसाप्रमणे सुरुवात झाली होती म्हणून त्यप्रमाणे ६ वाजता बाहेर फिरायला निघालो. सकाळी फिरायला जाण्याची सवय मला बाबांनी लावली. इकडे मुंबईला आल्यावर माझी ही सवय सुटली. (त्यासाठी मी रोज बाबांची बोलणी खातोय तो भाग वेगळा ! ) सकाळी घरातून बाहेर पडल्यावर मला स्कूल बसची वाट बघत उभी असलेली काही मुले-मुली दिसली. मीपण शाळेत जाण्यासाठी असाच रोज स्कूल बसची वाट बघत उभा रहायचॊ. माझी आजी मला रोज सोडायला येत असायची. खरंच ते दिवस आठवले. असेच एका दिवशी माझ्या मागे एक कुत्रा लागला, मी पुढे, तो मागे असे आम्ही कॉलनीभर फिरलो होतो. ज्या दिवशी माझी परिक्षा असेल त्या दिवशी बाबा मला सोडवायला यायचे.आणि बस येईपर्यंत आमची उजळणी चालायची. जर मी चुकलो तर त्यांची टपली ही ठरलेली असायची.

सकाळी लवकर उठल्यावर किती गोष्टींची आठवण येते !

ऑफिसमध्ये ट्विटर(Twitter) वापरायचे आहे?

ऑफिसमध्ये ट्विटर(Twitter) वापरायचे आहे? आणि तुमच्या System Administer ने जर ट्विटर प्रतिबंधित केलेले असेल तर ते कसे वापरायचे? माझ्या जुन्या ऑफिसमध्ये ट्विटर हे चालू होते. त्यामुळे ट्विटरचे एक व्यसन लागले होते. अगदी खुप छोट्या छोट्या गोष्टीपण आम्ही ट्विट करायचो. “चहा प्यायला चल” हे पण आम्ही पर्सनल मेसेज (@username) वापरुन सांगायचो. पण नंतर नोकरी बदली व दुसर्‍या कंपनीत रुजु झालो.

आणि हाय! पहिल्याच दिवशी HR नी ३-४ धडाधड मेल पाठवले. त्यातील एका मेल मध्ये Internet Usage Rule म्हणून एक फाईल होती आणि त्यात “Banned Social Networking Sites” मध्ये ट्विटरचे नाव होते. आणि त्यादिवसापासून माझ्या आणि ट्विटरमध्ये एक दुरावा निर्माण झाला होता. पण हार मान्य करणार मी? शक्यच नाही. आणि त्या दिवसापासून माझा शोध चालु झाला.

गुगलकाका हे मदत करायला तयार होते. फारयफॉक्स इकोफोन हे एक्स्टेशन वापरुन पाहिले. पण इकोफोन हे ट्विटरला कनेक्ट होत असल्यामुळे मला त्याचा काहीही उपयोग होत नव्हता. मला काहीतरी अशी सर्विस हवी होती की मी दुसर्‍या कुठल्याही सर्वरला कनेक्ट होणार व तो सर्वर माझ्यासाठी माझ्या ट्विट मला मेल करणार किंवा चॅट मधून पाठवणार. सगळीकडे शोधल्यावर मला tweet.im ही साईट सापडली.

“Control your Twitter with your instant messenger”

हे बोधवाक्य पहिल्या पानावर पाहिले! आणि म्हणालो. अरे वा! मझे तर कामच झाले.

हे tweet.im सर्विसचे work flow आहे.

म्हणजे जर तुमच्याकडे जर गुगल टॉक चे अकाउंट असेल तर ही सर्विस तुम्ही लगेच वापरू शकतात. ही सर्विस वापरण्याआधी तुम्हाला २ गोष्टी कराव्या लागतील.

१) tweet.im वर गेल्यावर तिथे असलेल्या १ लिंकवरुन तुम्हला तुमच्या ट्विटरच्या अकाउंटमध्ये Sign In करावे लागेल. ही अतिशय सुरक्षित आहे. Oauth ही नवीन Technology वापरली आहे. त्यामुळे तुमचे युझरनेम व पासवर्ड सुरक्षित राहतो.
२) आता तुम्हाला तुमचा गुगल टॉकचा इमेल देउन रजिस्टर या बटनावर क्लिक केले की झाले तुमचे काम.

तुमच्या चॅटलिस्टमध्ये तुम्हाला तुमच्या ट्विटरच्या युझरनेम ने एक Friend Request येईल. व ही request accept केल्यावर तुम्हाला तुमचे ट्विटर चॅट मधून वापरता येईल.

आता हे वापरायचे कसे??
१) संदेश — हा संदेश असा की जो तुम्हाला ट्विट करायचा आहे.
२) @username संदेश — असा संदेश जो तुम्हाला एखाद्या युझरला रिप्लाय म्हणुन द्यायचा आहे. आणि तो सर्वजण पाहु शकतात.
३) d username message — एखाद्या युझरला डायरेक्ट संदेश पाठवण्यासाठी.
४) f username — या युझरला follow करा.
५) u username — या युझरला follow करू नका.
६) ing — तुम्ही follow करणार्‍या युझरची यादी.
७) ers — तुम्हाला follow करणार्‍या युझरची यादी.

मग आहे ना मस्त ही सर्विस! आता मग ही सर्विस वापरुन कोण मला follow करणार व संदेश पाठवणार?

शेवटी माझ्या नवीन ऑफिसच्या System Administrator ची जिरली. आणि मलापण System Administrator जिरवण्यात खूप मजा येते.

तुम्हालापण असा अनुभव येतो का?

मार्च 2, 2010 11 comments

माणसाचे मन हे खुप अजब वस्तु आहे. इथे मी मनाला शरीराचा भाग म्हणणार नाही. कारण माझ्यामते मन हे विचारांचा भाग आहे. कारण मन हे कधीच कोणाला दिसले नाही किंवा दाखवता येत नाही. पण काही-काही वेळेस मन हे खूप त्रास देते. आपण ब-याचदा म्हणतो की मन था-यावर नाहीये. म्हणून मला असे वाटते की मन हा एक विचारांचा भाग आहे. शेवटी बहीणाबाईंनी लिहून ठेवलेलेच आहे.

मन पाखरू पाखरू
त्याची काय सांगू मात
आता व्हत भुइवर
गेल गेल आभायात

ह्या मनाचॆ अजुन एक वैशिष्ट म्हणजे पुढे घडणा-या घटनांची चाहुल लागणे. आपली एखादी प्रिय व्यक्ती, वस्तू किंवा जी गोष्ट आपल्याला मनापासुन हवी असते त्याबाबतची एखादी घटना(बहुतेककरुन वाईट, अप्रिय) ह्याची चाहुल देणे. १ वर्षापूर्वी माझा या गोष्टीवर विश्वास नव्हता. माझी आजी, वडिल मला कधीतरी त्यांना आलेल्या अश्या अनुभवाविषयी सांगायचे पण मी ती गोष्ट हसण्यावारी उडवायचो. असे होणे शक्य नाही. तुम्ही मग देवच आहात असे बरेच काही त्यांना बोलायचो. जवळपास १ वर्षापूर्वी मी डायरी लिहणे चालू केले. आणि आज त्यातील काही घटना परत-परत वाचून बघताना मला असे जाणवले की मलापण पुढे घडणा-या घटनांची चाहुल लागत होती पण मला याची जाणीव नव्हती. आणि आत्ता घडलेल्य़ा काही घटनांनी ही जाणीव अधिक तीव्र केली.

यातील पहिली घटना ह्या शुक्रवारी घडली. शुक्रवारी सकाळपासून मला खूप अस्वस्थ वाटत होते. डोकेपण दुखत होते. कामात पण लक्ष लागत नव्हते. सारख्या चुका होत होत्या. दर शुक्रवारी मी प्रगती एक्सप्रेसनी घरी जाणारा मी, पण त्यादिवशी माझी प्रगती चुकली. डेक्कन क्विनमध्येपण बसायला जागा मिळाली नाही. डोके दुखत होते म्हणून कर्जतला चहा प्यायला खाली उतरलो तर १०० रु. सुट्टे नाहीत म्हणुन चहा मिळाला नाही. तसाच कसातरी घरी आलो. घरी आल्यावर भावाने सांगितले की आजीला सकाळी ICU मध्ये Admit केले. मग मी तसाच हॉस्पिटलमध्ये. आजीला सकाळी Admit केले व सकाळपासून मला अस्वस्थ वाटत होते, हा योगायोग होता की मला या घटनेची आधीच चाहुल लागली होती?

दुसरी घटनापण शुक्रवारी घडली ५ फेब्रुवारी, खरं तर आदल्यादिवसापासुनच मला अस्वस्थ वाटत होते.

काहीतरी हातातून निसटून चालले आहे पण मलाच कळत नाहीये काय आहे ते ? कसे पकडावे?

हे माझे पेटंट फिलिंग आहे. ह्याची सारखी जाणीव होत होती. संध्याकाळी ५ वाजण्याच्या सुमारास ही जाणीव इतकी तीव्र झाली की मला एका जागेवर बसणेपण अशक्य झाले. शेवटी ऑफिसमधून एकटाच बाहेर पडलो व १५-२० मिनिटे नुसतच जवळ्च्या बागेत फिरलो. आणि शेवटी थोडे बरे वाटायला लागल्यावर परत ऑफिसमध्ये आलो. जी-मेलला लॉगिन केल्यावर १ मेल दिसला. वास्तविक तो मेल मला अपेक्षित होता. त्याच दिवशी तो येणार होता. पण तो मेल माझ्या अपेक्षेप्रमाणॆ आला नाही. वास्तविक तो मेल सकारात्मक यावा अशी माझी इच्छा होती. पण तो मेल नकारात्मक आला. जी माझी मनापासुनची इच्छा होती ती पुर्ण झाली नाही. हा पण योगायोग का?

तिसरी घटना मागच्या वर्षी गणपती उत्सवात घडली. माझ्याकडे Nike चे खुप चांगले बुट होते. गणपती उत्सवात आम्ही सहकुटुंब दगडुशेट हलवाई गणपतीच्या दर्शनाला गेलॊ असताना माझे हे Nike चे बूट चोरीला गेले. वास्ताविक मला आदल्यादिवसापासून अस्वस्थ वाटट होते.आणि या दिवशीपण शुक्रवार होता.

डायरी लिहायला लागल्यावर मला या गोष्टी जाणवायला लागल्या. सिक्स्थ सेन्स वगैरे काय म्हणतात ते हेच का? आणि दरवेळेस शुक्रवार का? याचे उत्तर अजुन मला सापडलेले नाही.

पाने सतिशच्या डायरीची भाग १ (लव्ह आज-कल)

फेब्रुवारी 17, 2010 7 comments

“अरे आज १२.०० वाजले तरी मला झोप का लागत नाहीये ?” बिछाण्यावर पडल्या-पडल्या सतिश पुटपुटला. सतिश जोशी बंगळूरला Google मध्ये काम करणारा. हा सतिश सकाळी ९.०० ते रात्री ९.०० असे १२ तास ऑफिसमध्येच असतो. आणि मग रात्री रुमवर येउन झोपतो. कधीतरी कंटाळा आल्यावर त्याच्या लॅपटॉपवर movies बघणे त्याचा आवडाता छंद ! असे हे सतिशचे वेळापत्रक खूप साधे आहे. आजपण सतिश लव्ह आज-कल हा movie बघुन झोपला(झोपण्याचा प्रयत्न करत) होता. पण त्याला झोप लागत नव्हती.
“आता आपण काहीतरी लिहुनच काढु. कारण मनातल्या या विचारांचा निचरा झाल्याशिवाय झोप लागणे अशक्यच आहे. एवढ्याश्या मनात किती साठवायचे ? दरवेळेस काही घडले, कुठला विचार मनात आला, आनंद झाला, दु:ख झाले, एखाद्याचा खुप राग आला इथपासून ते एखादी मुलगी खुप आवडली इथपर्यंतचे सगळे विचार भावना आपण zip करतो आणि मनाच्या कुठल्यातरी
कोप-यात save करतो. आणि मग कधीतरी अशी एखादी घटना घडते आणि एखादी zip file अलगत उघडते आणि मग ती zip file, ती आठवण अशीच त्रास देत राहते. आज पण अशी एखादी zip file उघडली आहे का ? लव्ह आज-कल movie बघून अंजलीची zip file उघडली असली पाहिजेल. कारण आज तिची खूप आठवण येत आहे. movie बघताना पण मला तिची आठवण येत होती. काहीतरी हातातून निसटून चालले आहे आणि ते पकडता येत नाहीये ही जाणीव सारखी होत होती. आता काहीतरी लिहिल्याशिवाय ही zip file बंद होणार नाहीये आणि मला झोप पण लागणार नाहीये.” असा विचार करून सतिश उठला. अंधारात ठेचाळला, लाईट लावली बॅगेतून कंपनीची डायरी काढली व लिहायला सुरुवात केली.

११ नोव्हेंबर २००९
आज लव्ह आज-कल हा चित्रपट मी परत बघितला. गेल्या १ महिण्यात किमान ४-५ वेळा मी हा चित्रपट पाहिला आहे. तर त्याचे काही शॉटस तर मी ब-याचदा बघितले आहेत. मलाच कळत नाही हा चित्रपट मी सारखा-सारखा का बघतो? आणि विशेष म्हणजे सतत नवीन काम करण्याची इच्छा असणारा मी, हा एकच चित्रपट का सारखा-सारखा का बघतोय? पण हा चित्रपट बघताना मनाला जी एक प्रकारची हूरहूर लागते ती वेगळीच असते. काहीतरी हातातून निसटून चालले आहे पण मलाच कळत नाहीये काय आहे ते ? कसे पकडावे?
या चित्रपटाचा दुसरा भाग अगदी माझ्या जीवनात आत्ता घडतो आहे असॆ वाटते आहे. सैफ अली खान(जय) सारखी google ambition मनात ठेउन मी अभ्यास केला. आणि इथे आलो. पण इथे मला सारखी अंजलीची आठवण येत आहे. जय पण golden gate मध्ये जॉईन झाल्यावर त्याच्या मनाची जी स्थिती सुरुवातीला असते तशीच माझी पण होती सुरुवातीला google मध्ये काम करताना पण आता सगळे बदलले आहे. घरी असताना आई, बाबा, विरु यांच्याबरोबर वेळ जात होता पण इथे आल्यापासुन या एकटेपणाचा कंटाळा आलेला आहे. पूर्ण दिवस ऑफिसमध्ये चांगला जातो. पण रात्री खूप त्रास होतो. सारखी-सारखी तिची आठवण येते आहे. खरं तर ज्या दिवशी मला कळाले ती माझ्यापेक्षा वयाने मोठी आहे त्या दिवशी मी तिचा विचार सोडुन द्यायचे ठरवले होते. पण या चित्रपटाने माझ्या या जखमेवरची खपलीच काढली आणि आज भळभळत रक्त वाहू लागले आहे.
खरंच मला तिची आता खूप आठवण येतेय.माझ्या प्रत्येक गोष्टीत मला तिचे अस्तित्व जाणवते. मी आनंदी असलो तरी मला तिची आठवण येते तसेच मला खूप दुःख झाले तरी ! मी नाराज निराश असताना मला ती आठवते तसेच मी खुप खूष असलो तरी. मी आजारी असताना पण तिची आठवण येते. घरात काही कार्यक्रम असला तर तिची आठवण येते. प्रत्येक सणाच्या दिवशी तिची आठवण येते. घरात पुजा असली तरी ती मला दिसते. अगदी एखादी चांगली साडी दिसली तर या साडीत ती कशी दिसेल? हाच विचार माझ्या मनात येतो.माझ्या प्रत्येक गोष्टीत मला तिचे अस्तित्व जाणवते.
ती मला १ वर्षापूर्वी एका क्लासमध्ये भेटली होती. पण अजून पण तिचा विचार माझ्या डोक्यातून जात नाहीये. ती माझ्यापेक्षा मोठी आहे हे माहिती असुनसुद्धा ती मला आवडते. खरंच हे प्रेम आहे का ? मलाच कळत नाहीये काय ते?
आताच तिचा वाढदिवस झाला. मी तिला शुभेच्छांचा मेल पाठवला पण तिचा नुसता थॅंक्स म्हणुन पण रिप्लाय आला नाही.
खरच ती मला अजुन ऒळखत असेल का ? ?

ह्या छोट्या-छोट्या गोष्टींचा आनंद घ्या !!

फेब्रुवारी 10, 2010 4 comments

दररोज कार्यालयात येताना रस्त्यावरच्या व्यक्तींचे निरिक्षण करणे हा माझा आवडता छंद आहे. माझे घर ते कार्यालय हे अंतर चालत १५ मिनिटांचे आहे. पण रमत-गमत चालताना मला बरोबर अर्धा तास लगतो. माझ्या या रोजच्या प्रवासात मला भरपुर वेगवेगळ्या प्रकारच्या व्यक्ती दिसतात. खरं तर मुंबईमध्ये प्रत्येक व्यक्तीच्या चेह-यावर घाईच दिसते.पण नीट निरिक्षण केले तर त्या चेह-यामागे बरेच काही दडलेले असते.

मला दररोज सकाळी जास्त संख्येने दिसतात त्या मुलांना शाळेत सोडणा-या आया. खरं मला या जोडीगोळींचे निरिक्षण करायला खूप आवडते. रस्त्याने चाललेली ही जोडी ! ब-याचदा बोटाशी धरलेले ३री – ४थी पर्यंतचे लहान मूल, पाठीवर त्या मुलाची बॅग, मुलाची चाललेली अखंड बडबड. आणि त्याच्या आईचे त्याच्या बडबडीकडे असलेले दूर्लक्ष. थोड्या – फार फरकाने मला हेच दॄश्य दिसते.

त्या मुलाची अखंड बडबड चालू असते. पण तो एकटच बडबड नसतो. तो ते सगळे त्याच्या आईला सांगत असतो. पण त्याच्या आईचे त्याच्याकडे लक्ष नसते. एक तर ती स्व:त कोणत्या तरी विचारात गर्क असते किंवा तिच्या मुलाच्या मित्रांच्या आयांबरोबर गप्पात मग्न असते. तिचे त्या मुलाच्या बडबडीकडे लक्षच नसते. त्या मुलाची बडबड चालू असते. तो ब-यचदा आईच्या रिस्पॉन्ससाठी थांबतो, पण आईचे लक्ष नसते म्हनूण हिरमुसतो, व मस्ती करायला चालू करतो की जेणेकरुण आई लक्ष देईल. पण ब-यचदा आईला हे कळत नाही व ती त्याला रागवते किंवा मारते.

बर त्या मुलाची फक्त प्रतिसादाची अपेक्षा असते. तुम्ही त्याविषयात लक्ष घालावे असे त्याला वाटत नसते. तुमच्या फक्त हुंकार पण त्या लहानग्याला पुरेसा असतो. त्या फक्त हुंकारामुळे त्याला एक आत्मविश्वास येतो. आपली आई आपले म्हणणे ऎकत आहे. ती आपल्या पाठीशी आहे याची जाणीव होते.

खर ह्या लहान मुलांची बडबड ऎकण्यात खुप मजा येते. त्याच्या बडबडीचे विषय हे बर्‍याचदा हे शाळेतल्या गमती-जमती, घरातले पाळीव प्राणी, घरातले नातेवाईक अशीच असते. बर्‍याचदा ही बडबड ही संदर्भहीन असते पण काहीवेळा काहीतरी मोठ्ठा विचार सांगुन जाते.

माझे सांगणे इतकेच आहे की आपण दिवसभर आपल्या कामात असतो. खूप टेंशन असतात. हे सगळे मान्य. पण सकाळचा हा वेळ त्या लहान मुलाला द्या. त्याचे म्हणणे नुसते ऎका, त्याला प्रतिसाद द्या. तो पण खूष होईल आणि त्याच्या चेहर्‍यावरचा आनंद बघुन आपल्याला पण समाधान वाटेल. त्या लहान मुलाला आत्मविश्वास मिळेल की आपले म्हणणे कॊणीतरी ऎकत आहे. आणि हे मोठे विधान ठरेल, पण या १०वी – १२वी च्या मुलांच्या आत्महत्या रोखण्याच्या दृष्टीने आपण एक पाऊल टाकलेले असेल.

    शेवटी आयुष्य हे सुंदर आहे त्याला अजून सुंदर बनवा.